Prolog

Nareszcie. Normalnie cud się chyba stał. Wreszcie opuszczam ten cholerny dom dziecka. Adoptuje mnie mój wujek, Fugaku Uchiha. Będę miała rodzeństwo, a tak dokładnie, to Sasuke i Itachi Uchiha. Cóż mogę o nich powiedzieć? Nie znam ich. Pamiętam, że jak byliśmy mali, to często się razem bawiliśmy, ale co mi po pamiątkach z  dzieciństwa, skoro na pewno się zmienili. Co mi po rozmyślaniu, skoro i tak dowiem się jacy są dopiero wtedy, kiedy ich poznam. Pora na sen. Mam przecież jeszcze cztery godziny lotu przed sobą. 

Fioletowowłosa właśnie tak rozmyślała podczas lotu. Przeprowadza się do swojego kuzynostwa do Tokio z Los Angeles. Cóż... Może spokojnie stwierdzić, że nie miała tam najlepszego dzieciństwa, więc się cieszy, że przyjeżdża do rodziny. Michiko postanowiła pospać sobie. I tak jak pomyślała, tak też zrobiła.

Właśnie wylądowali. Dziewczyna już od dwudziestu minut nie spała. Obudził ją głos stewardesy.  Pozbierała swoje rzeczy i poczekała, aż wszyscy ludzie wyjdą z samolotu. Nie lubiła się przeciskać przez tłumy, a przecież nigdzie się nie spieszyła. Wyszła i podziękowała stewardesie, stojącej na schodach, za lot. Przeszła pod taśmę, po swoją walizkę. Odwróciła się w stronę wyjścia z lotniska i głęboko westchnęła.

- Czas zacząć nowe życie.

Przeszła przez barierkę i z daleka widziała swojego wujka, czekającego na nią.